Racing
© Eterna
Fernando Alonso zegt dat hij in Barcelona een "grote verantwoordelijkheid" voelt, omdat Spanje hem volgens eigen zeggen soms bijna meer volgt dan de Formule 1 zelf, een druk die rechtstreeks voortkomt uit de populariteitsgolf die zijn successen in gang hebben gezet.
Voor de Grand Prix van Spanje zei de Aston Martin-coureur dat hij daar ook trots op is. "Ik ben erg trots. Ik voel een grote verantwoordelijkheid doordat een heel land me volgt, bijna meer dan de sport zelf, en omdat mensen misschien van mijn resultaten afhangen om een fijne middag te hebben", zei Alonso. Hij vergeleek dat gevoel met voetbal, waar voor veel supporters vooral de uitslag van hun club telt.
Die band met het thuispubliek stond volgens Alonso ver af van zijn beginjaren. Toen hij kartte, leek de Formule 1 voor hem en zijn familie onbereikbaar. Ze zagen zijn toekomst eerder in de autosport op regionaal niveau, of misschien als monteur, dan als profcoureur. In Spanje waren er destijds weinig referenties. Carlos Sainz sr. was voor Alonso de grote nationale inspiratiebron door zijn successen in het WK rally, terwijl Ayrton Senna internationaal zijn grootste idool was.
Alonso herinnerde zich ook hoe ver de sport toen nog van het grote publiek afstond. Bij zijn debuut was er in Spanje nauwelijks interesse voor Formule 1 en zijn ouders keken zijn races zelfs op een Duitse zender. Dat veranderde pas toen hij resultaten begon te boeken. Volgens Alonso leek het daarna alsof het hele land de sport ineens had ontdekt. Nog voordat hij zelf op de grid stond, hielp het hem bovendien dat Pedro de la Rosa en Marc Gené de stap al hadden gezet. Daardoor voelde Formule 1 minder als een wereld die alleen voor een elite was weggelegd.
Juist daarom bleef zijn overwinning in de Spaanse Grand Prix van 2006 hem zo sterk bij. Alonso zei dat de druk na poleposition eerder groter werd dan kleiner. In die periode werd de kwalificatie gereden met dezelfde brandstoflading als waarmee de race begon, en Renault had de auto heel licht afgesteld om pole te pakken. Voor het publiek leek de winst daardoor bijna zeker, maar Alonso wist dat die pole "misschien niet realistisch" was voor de race.
Hij zei dat hij de hele zaterdagavond dacht aan de verwachtingen in het land. Zijn grootste angst was niet zozeer de race verliezen, maar de fans teleurstellen die rekenden op een eenvoudige thuiszege. Op zondag draaide dat gevoel om toen een grote temperatuurverandering de banden van Renault in de kaart speelde. Alonso won alsnog in Barcelona en noemde dat achteraf "een grote opluchting".
Hoe groot die nationale steun intussen was geworden, merkte hij ook buiten de baan. Alonso vertelde dat vrienden van school hem in zijn jonge jaren kwamen opzoeken en dat supporters in buskonvooien uit Asturias, Madrid en Valencia naar Barcelona reisden, al vanaf het begin van de raceweek. Hij was toen 23 of 24 en had, zei hij, nooit verwacht dat zijn carrière de Formule 1 in Spanje zo sterk zou veranderen.